Ingezonden stuk

Ik wil me graag voorstellen. Ik ben Saskia en ben 46 jaar. Moeder van T. van 21, studerend HBO met de intentie dat hij naar de universiteit gaat. Een intelligente jongen. Met een grenzeloze drang om het maximale uit zijn leven, zijn school, zijn hobby’s en zijn vriendenkring te halen. J. mijn jongste zoon van 19 heeft Autisme/MCDD, problemen met zijn grove en fijne motoriek, zijn spraak is slecht verstaanbaar, heeft een grote leerachterstand, diverse tics en is enorm impulsief. Dan heb ik nog de kers op de taart in de vorm van mijn 12-jarige dochter V. Zij heeft PDD-NOSS, laag zelfbeeld en ook zij heeft een grote leerachterstand, heeft een depressieve periode achter de rug en ook zij heeft diverse tics.

Sinds maart 2013 leef ik gescheiden van hun vader, die op zijn eigen initiatief ons gezin verliet. Het gevolg van een drama dat er in ons gezin is gebeurd en waar wij tot op de dag van vandaag de gevolgen van moeten accepteren. Ook hier zal ik kort op ingaan want ook hier ben ik van mening dat het recht tekort schiet. Vader verliet in overspannen toestand het gezin en financieel waren we intussen uitgekleed door de compagnon met wie hij een VOF was begonnen. Ook ben ik er in deze periode achtergekomen, dat het trouwboekje en de daarbij behorende huwelijksvoorwaarden enkel ten doel hebben om schuldeisers de mogelijkheid te geven te halen, waarvan zij menen recht te hebben. Wat op zijn naam stond is door hem verzilverd. Ook hier stond ik bij en keek ik naar.

In 2005 kreeg mijn jongste zoon zijn diagnose, hij was enkele maanden eerder al van het regulier onderwijs naar het speciaal onderwijs gegaan. In deze periode werd het vervoer nog door de gemeente geregeld en was het nog te doen, binnen ons gezin. Echter in 2005 werd het vervoer afgeschaft en moesten wij er zelf zorg voor dragen dat hij keurig op school verscheen. Omdat de zorg taak van de kinderen vanaf hun geboorte op mijn schouders rustte, werd dit automatisch mijn taak. Terwijl mijn dochter voor twee dagdelen per week op de peuterspeelzaal zat, mijn oudste zoon op het regulier onderwijs zat en ik de gastkinderen ook naar school moest brengen, mijn werk voor het gastouderbureau, maar ook de administratie van ons bedrijf, het reilen en zeilen thuis op mijn schouders rustte, kreeg ik er een taak bij. Ik moest taxi spelen voor onze jongste zoon. Niemand wees mij erop dat ik dit vanuit een PGB kon betalen – een moeder vertelde mij dat zij dit toepaste, echter mijn zoon zat inmiddels op het speciaal voortgezet onderwijs. De gemeente vertelde het me niet, maar ook de instantie waar ik contact mee had, alsmede zijn school niet. Het gevolg, doorlopend liep ik op mijn tenen; ik ben dan ook doorlopende overspannen geweest. En onze spaartegoeden werden aangesproken voor de aanschaf van een auto. In 2011 kreeg ook mijn dochter haar diagnose.

Zonder mij erin te kennen is mijn ex (toen nog echtgenoot) naar de KvK gegaan. Met aan zijn zijde, zijn aankomende compagnon. Omdat hij wist dat ik de Co wantrouwde, ging alles in het geniep. Dit geschiedde februari 2011. Terwijl mijn lichaam protesteerde na jaren van stress, kon dit allemaal gebeuren. We hadden sinds een half jaar een administratief medewerkster aangenomen, want omdat de klachten heftig waren, moest ik de administratie uit handen geven. De administratief medewerkster kon het wel erg goed vinden met de Co. Onder de ogen van mijn ex, hebben zij de kansen gekregen ons tot op het bot uit te kleden. Gevolg een paar ton armer en flink in de schulden. Een florerend bedrijf, waar wij goed van konden leven en waar wij al ruim 7 jaar, bloed zweet en tranen in hadden zitten, was zo goed als failliet. Feitelijk waren we failliet en zijn we dat nog steeds. Ook het studiegeld dat we hadden gespaard voor onze oudste zoon ging in de schulden op.  Mijn ex zegt dat hij aangifte heeft gedaan bij politie, alhoewel ik daar nooit bewijs van heb gezien. Maar ook heb je geen recht op een advocaat. Die laatste heeft ons ook een fortuin gekost, want als ze kunnen rekken, doen ze dat. De kassa moet immers rinkelen. Maar er wordt hoop gegeven, dus je houdt hem aan. Terwijl B.V. Nederland maandelijks zijn deel van de opbrengst op eiste, wij keurig ieder cent BTW afdroegen, sta je in je hemd als dit je gezin wordt aangedaan. Je kunt nergens aankloppen. Privé ben je aansprakelijk, maar het is zakelijk als het erop aan komt.

Toen mijn ex ons gezin verliet beloofde hij ons te onderhouden. In de maanden die volgde bleef hij daar trouw aan. In mei vroeg ik bijstand aan omdat ik wist dat dit onmogelijk was, als administratief medewerkster genoeg inzicht. In juni ontving ik een schrijven dat de bijstand geweigerd was o.a. omdat mijn ex nog op dit adres stond ingeschreven. Hij had geen onderkomen en verbleef eerst in ons bedrijfspand, later bij familie. Hij mocht dit adres houden als postadres. Hij weigerde. In september 2011 is hij echter alsnog naar de gemeente gegaan en “regelde” bijstand voor mij en de kinderen.

Uiteindelijk werd ook ik op gesprek verwacht. Terwijl ik wat onrustig op mijn beurt wachtte, werd ik geroepen. Er werd gesproken over waar ik recht op had. Bijstand, aanvulling i.v.m. de kinderen, huurtoeslag. Ik werk zelf ook, maar niet voldoende om ons thuis te betalen en de koelkast te vullen. Dus we spreken hier over aanvullende bijstand. Terwijl mijn woonlasten al hoger waren dan de bijstand, werd mij medegedeeld dat geld van mijn ex mij eventueel zou geven,  in mindering zou worden gebracht. Ook werd mij verteld dat ik vrijwilligerswerk moest gaan doen, want ik moest niet verwachten dat ik gratis geld kreeg (letterlijke bewoording). Terwijl ik behalve de zware zorg van de jongste twee kinderen, mijn werk, maar ook het feit dat ik in een bijzondere stressvolle situatie zat, moest ik dus ook nog VERPLICHT VRIJWILLIGERSWERK doen. Hoe moest ik dit gaan combineren? Maar ook kreeg ik te horen dat het huis in de verkoop moest. Je zit midden in een stressvolle emotionele periode, er is je veel onrecht aangedaan. Ik ben compleet overstuur richting huis gelopen. Ik was compleet van slag. Gratis geld? Ik heb toch jaren VERPLICHT belasting betaald om in dit valnet terecht te kunnen komen? Recht op WW had ik niet. Door mijn werk voor het gastouderbureau en ons eigen bedrijf, had ik immers niets opgebouwd. Wanneer ik wel een PGB had ontvangen, had ik wel WW-rechten opgebouwd.

Over november en december 2013 heb ik keurig bijstand ontvangen. Op 1 januari 2014 was ik een van de blijde winnaars van de straatprijs van de Postcodeloterij. Terwijl iedereen plannen maakte, kreeg ik te horen dat de bijstand per direct werd gestopt. Ik kon leenbijstand krijgen. Zodra het prijzengeld op mijn rekening stond, moest ik dit weer terugbetalen. Helaas heeft mijn ex, die ons al drie maanden niet financieel onderhield, beslag op het geld gelegd. Hij stopte abrupt met betalen toen ik bijstand ontving en heeft ons uiteindelijk vijf maanden niet financieel onderhouden. Terwijl de buren vakanties boekten, auto’s kochten, kadootjes voor de kinderen kochten etc. ontving ik een brief van de gemeente. Ik mocht maximaal zoveel uitgeven en kon niet eerder aankloppen voor bijstand. Vader die in feite bijstand aanvroeg voor mij en de kinderen bleef buiten schot en werd nergens op gewezen. Zijn schulden heeft hij niet ingelost en genoten van het geld. Wij bleven achter met een enorme teleurstelling. Voor ons geen luxe, maar verder met overleven. Iedere maand haalde ik een bedrag van de spaarrekening en zuiverde ons saldo aan. De kosten van de advocaat i.v.m. de scheiding heb ik o.a. hiervan betaald, maar ook andere dringende zaken.

Momenteel werk ik nog steeds bij de post en loop ik daarnaast kranten en folders. Mijn lichaam geeft al tijden signalen af en binnenkort zal ik dan ook,wederom, artsen moeten bezoeken. Ziek melden gaat niet, bij de Post heb ik twee wachtdagen en ontvang ik niets voor mijn kranten en folderwijken, ondanks dat ik dit al geruime tijd doe. De zorg van de kinderen komt voor 99% op mijn schouders neer. Het enige dat vader doet is alimentatie voor de jongste twee betalen. En als het aan hem ligt, gaat hij voor de jongste zoon niet meer betalen en voor onze dochter minder. Dit betekent een inkomensverlies van ruim 50% t.o.v. de alimentatie. Momenteel wacht ik voor de vierde maand op rij op de alimentatie, maar heb besloten er deze maand niet meer om te vragen, omdat hij zijn schulden niet heeft ingelost en mooi weer is gaan spelen, zegt hij het niet te kunnen opbrengen.

Daarom pleit ik ervoor dat wanneer ouders gaan scheiden, de ouder die gedurende het huwelijk de meeste zorg van de kinderen op zich heeft genomen en hierdoor geen rechten (of in ieder geval minder rechten) heeft kunnen opbouwen een onvoorwaardelijke bijstand krijgt toegewezen. Zonder enige vorm van restricties, want wanneer dit tot de mogelijkheden had behoort, Was ik in ieder geval eerder uit het huwelijk gestapt. Dit had een hoop zorgen gescheeld en was de schuld mij niet boven mijn hoofd gaan hangen. De kinderen hadden minder mijn stress hoeven ervaren. Wat een enorme win/win situatie was geweest. Ook pleit ik ervoor dat mantelzorgers, al dan niet in een huwelijk, een vorm van bijstand behoren te ontvangen.

De zorg is zwaar. Enorm zwaar. In combinatie met wat ons gezin voor de kiezen kreeg,  Kreeg ik vorig jaar de klap te verwerken. Ik ben volledig ingestort. Terwijl ik door mijn vriendin naar de huisarts ben gereden en zij ook in de behandel ruimte aanwezig was, deed ik uitspraken waar ik me tot op de dag van vandaag niets van herinner. In deze heftige periode, waarin de zorg van de kinderen volledig op mijn schouders rustte, had ik in eerste instantie niet in de gaten dat mijn dochter in een depressie terecht was gekomen. Een meisje van 10 jaar met doodwensen. De hele dag huilen, zichzelf slecht vinden. De wereld slecht vinden. Alles waar ze zich mee kon verwonden had ik van haar kamer gehaald. Toch wist ze keer op keer e.e.a. haar kamer weer binnen te smokkelen. Een periode waarin zij zich volledig afsloot van alles en iedereen. En iedereen die haar lief heeft van zich af duwde. Ook mijn jongste zoon ging eraan onderdoor. Terwijl zijn zusje introvert is, is hij juist extrovert. Een periode van extreem gedrag volgde en uiteindelijk een schorsing van school. Hij zit nu ruim 10 maanden thuis. Een periode waarin vader veel beloofd, maar weinig nakomt. Mijn oudste maakte zich ernstig zorgen om ons. Ondanks dat ontving hij, uit handen van zijn begeleider, zijn propedeuse met prachtige cijfers. Ik was zo trots, dat ik haast licht gaf.

Vanaf juli j.l. krijg ik vanuit het AWBZ indicatie-uren uitbetaald i.v.m. de zorg voor de kinderen, iets waarvoor ik al ruim twee jaar had gestreden. We gaan het nu financieel beter hebben, maar de angst regeert. Wat als ik volgend jaar het bedrag, geheel of gedeeltelijk, moet terugbetalen? Waar ga ik dat dan van doen? Dat geld is er niet en gaat er ook nooit meer komen. Van vader verwacht ik voorlopig niets. Hij zegt financieel aan de grond te zitten. Ik mag hem niet aanspreken op zijn vakanties en zijn auto. Dus hier houdt het op.

Zoals u uit mijn verhaal kunt afleiden, hebben de kinderen en ik veel moeten doorstaan en voorlopig zitten we er nog middenin. Een Regelarme Bijstand zou ons enorm veel rust brengen alsook voor mijn taak als mantelzorger. Door mijn intensieve inzet wonen mijn beide kinderen gewoon thuis, wat een enorme besparing is t.o.v. opname in een inrichting of andere vorm van begeleiding.

Daarnaast zal ik altijd voor een deel blijven werken. Behalve dat ik niet volledig thuis wil zitten, zou ik graag ergens op een administratie aan de slag willen. Contact met mensen hebben. Mijn horizon verbreden. Een Regelarme Bijstand en/of gegarandeerd ‘Basisinkomen’ maakt het mogelijk om voor mijzelf te kiezen. Mijn huidige leven wordt mij door druk van buitenaf en mijn maandelijkse lasten opgedrongen. Ik moet, ik heb geen keuze. Ik leef mijn leven niet, ik ben aan het overleven.

Voordelen voor mij zouden zijn dat ik minder stress ondervind, minder zorgen ga maken over mijn kinderen, omdat ik de keuze kan maken v.w.b. werk. En de hoeveelheid uren. Denk aan vakanties. Mijn huidige werk geeft mijn de mogelijkheid deze te combineren, maar is verre van ideaal. Ik heb te weinig vakantie-uren en werk terwijl de kinderen vakantie hebben. Want ook voor deze zorgtaak neemt vader geen enkele verantwoordelijkheid. Maar doordat ik vanuit huis werk, is de beste combinatie vooralsnog. Daarnaast geen kranten en folders, is geen inkomen.

Vanuit het Basisinkomen zijn er nog meer voordelen. Wanneer ook vader een basisinkomen ontvangt en hij zich van iedere vorm van onderhoud en zorg onttrekt, is het mogelijk toch via een omweg, via een regeling, geld van hem te ontvangen. Een voorstel zou kunnen zijn 150/50 of 125/75. Dit zou door de rechter kunnen worden bepaald en geldig kunnen zijn tot het jongste kind 12 wordt. Of in mijn geval tot het kind het huis verlaat of zelf een basisinkomen ontvangt. Gesjoemel over inkomsten is in dit geval niet nodig (in ons geval als zzp-er, 1 van de mogelijkheden de cijfers te manipuleren) en ook eindeloos gestechel over de ruggen van de kinderen. Mogelijk is het zo dat dit vanuit het idee van het Basisinkomen niet mogelijk is, maar dan nog geen man overboord, het blijft een gegarandeerd basisinkomen.